[Fanfic] Blue tomorrow RWxDH

posted on 09 Nov 2009 16:31 by ryeomashita in Albus-Fanart

[[ Donghae Birthday’s Anniversary, 15 October 2009 ]]

Fan fiction  RWxDH  , SJ-M

present by 13Albus [http://Ryeomashita.exteen.com]

 

 

Albus Talk : เป็นฟิคสั้นก็ว่าได้ค่ะ เพราะมีแค่ 2 ตอนแม้ว่าจะเคยคิดให้เป็นเรื่องยาวไว้ก็ตามแหะๆ ออกตัวก่อนว่าบัสแต่งสนองความอยากของตัวเอง เหอๆ เพราะว่าคู่นี้ไม่รู้จะไปหาฟิคอ่านที่ไหนอะค่ะ งำงำงำ แต่งไว้ตั้งแต่ก่อนวันเกิดด๊องแต่เพิ่งเอามาลงค่ะ


 

 Blue tomorrow : ผิดปกติ

 

อีกครั้งที่ผมจะได้ยืนเคียงข้างเขา  ท้องทะเลของผม.. แสงสว่างของผม

            ทงเฮหยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับไอพอต แล้วยัดใส่หูตัวเอง เปิดเพลงกรอกเข้าไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มในห้องนั่งเล่น ในช่วงค่ำวันนี้เขาเพิ่งจะได้พักผ่อนอย่างสะบายๆ ทงเฮชินกับการอยู่หอพักที่จีนแล้ว ก็ยูนิตนี้มันเดบิวท์มาได้ปีกว่าแล้วนี่นา มันประสบความสำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อ ความฝันของพี่ฮันเกิงและเป็นความฝันของรยออุคด้วย ทงเฮปล่อยความคิดตัวเองไปเรื่อยๆ  ไม่น่าเชื่อว่าหมอนั่นจะจริงจังขนาดนี้ เขาเหลือบตาขึ้นมองน้องชายตัวเล็กที่กำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ รยออุคกำลังอัพไซเวอร์ ซึ่งเป็นภาษาจีน  ทงเฮเห็นเขานั่งพิมพ์และลบอยู่หลายครั้ง ทั้งหันมาเปิดพจนานุกรมข้างกายบ่อยๆ ปลาน้อยลุกจากที่นั่งคว้าเก้าอี้ใกล้มือมารองก้นตัวเอง  ลงนั่งถัดจากรยออุค ตั้งใจอ่านภาษาจีนนั้น แต่เขาก็จำความหมายได้เพียงบางคำ เมื่อเห็นคำว่า “หว่อ” ทงเฮจึงพูดออกมาเป็นประโยคที่ง่ายที่สุด “หว่ออ้ายหนี่” ด้วยเสียงเบาๆข้างหู..
             รยออุคชะงักมือหันมาเล็กน้อย ยิ้มกับตัวเอง เขาจำเสียงสวยๆของพี่ชายคนนี้ได้ดี กับการที่ชอบทำตัวผลุบโผล่เป็นประจำ จึงรู้ได้เลยว่าคือใคร  เขาพูดทวน “หว่ออ้ายหนี่.."ก่อนถามออกไป "พี่ทงเฮไม่อัพไซเวอร์บ้างหรอครับ”
            “นายนี่ขยันจังนะ  ภาษาจีนฉันมันไม่เอาไหนน่ะ แค่ท่องเนื้อร้องเพลงก็แย่แล้ว”
รยออุคยิ้มและร้องเพลงภาษาจีนท่อนหนึ่งออกมา
            “เทียน เลี่ยง เฉียน  เปียน เฉิง ฟ่าน หวง เตอ เจ้า เพี่ยน.. เซิน เปียน ~..”
           “จี้ ม่อ จ้าย ม่าน เหยวียน” ทงเฮร้องต่ออย่างเป็นอัตโนมัติ
           “ซื่อ เซี่ยน ~ ..”
           “เป้ย เล่ย สุ่ย ม๋อ หู เจียว เตี่ยน”
           “ป่า หว่อ อ้าย หนี่..  หลิว จ้าย เลอ..” รยออุคร้องท่อนของตนต่อ
           “พอแล้วๆ  จะร้องให้จบเพลงเลยหรือไง”
           “พี่จำแม่นจังเลย” รยออุคชม
           “โถ่ฉันแทบจะเพ้อเป็นเนื้อร้องอยู่แล้วเนี่ย ยังมีหน้ามาล้ออีก.. - - ”
           “ฮะฮะ” รยออุคยิ้มขำอาการหลอนเพลงจีนของทงเฮ
           “ก็เพลงนี้มันร้องยากนี่นา จะมาร้องแบบท่องจำไม่ได้หรอก โดยเฉพาะกับนาย”
          “เอ๋ ?” รยออุคละจากหน้าจอเพื่อมองหน้า.. พี่ทงเฮ
          “ก็นายเสียงดีขนาดนี้ ร้องดีขนาดนี้ จะไม่ให้ฉันตั้งใจบ้างได้ยังไงล่ะ”
         “อ่า.. ขอบคุณฮะ มันก็แค่..ผมเอง  ก็อยากร้องเพลงนี้ให้ดีที่สุด..”

         ทงเฮหยิบหมอนอิงใกล้ตัวมากอดซุกหน้ากับหมอน เอาหูฟังออกจากหู “นายจำเนื้อร้องเพลงนี้ได้หมดใช่ไหม” ถามกลับ “ฮะ” รยออุคตอบตอนนี้หน้าจอที่เล่นอยู่เปลี่ยนเป็นโปรแกรมแต่งเพลงแล้ว
“ร้อง ให้ฟังหน่อยสิ” ทงเฮขอ “ฉันอยากฟังเสียงที่เพราะแบบนาย” รยออุคเงียบไปสักพัก คลิกเปิดโปรแกรม แล้วเริ่มร้องเพลงพร้อมกับกดอัดเสียง เมื่อถึงท่อนของทงเฮ เจ้าปลาน้อยก็ร้องเพลงไปด้วย
         “มันเป็นเพลงที่เพราะจริงๆนะ” ทงเฮพูดขึ้นเมื่อเพลงจบ เขายืดตัวก่อนจะลุกขึ้นยืน “ไปนอนดีกว่า นายเองก็อย่านอนดึกนะ”  ผมลุกออกมาจากเขา ปล่อยเขาทำงานต่อไปเงียบๆ ช่วงนี้งานเยอะทำให้ผมเหนื่อยจริงๆ รู้สึกไม่สดใสเลย แต่ความน่ามหัศจรรย์ของรยออุคทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมา เรามีทีมที่เจ๋งขนาดนี้ แล้วผมจะมากลัวอะไร จะมาทำเป็นตัวถ่วงไม่ได้หรอกจริงมั้ย
เมื่อทงเฮเดินลากขาเข้าห้องนอนไป พ้นสายตา รยออุคก็เอาหูฟังขึ้นมาอุดหูตัวเอง และเปิดเสียงร้องสดที่เขาอัดไว้เมื่อครู่นี้ฟัง.. “ถ้าเพลงนี้ไม่มีเสียงร้องของพี่มันก็ไม่มีความหมายหรอกฮะ”  สายตาอบอุ่นทอดไปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ 

 

       เสียงดังกุกกักที่ประตูตอนเช้าทำให้รยออุครู้สึกตัวตื่น เขาเอาหัวยกขึ้นมานิดหนึ่งเพื่อมองว่าใครมา
       “อรุณสวัส พ่อครัวตัวน้อย” ฮันเกิงเดินถือถุงอาหารเข้ามาด้วยท่าทางสดชื่น เพราะเพิ่งกลับบ้านไปเมื่อวาน
       “สวัสดีครับพี่ฮันเกิง” รยออุคตอบ กระพริบตาง่วงๆส่งไปให้
       “นายนอนตรงนี้อีกแล้วหรอ” ลีดเดอร์เอสเจเอ็มถามเสียงสูง “หลับหน้าคอมอีกแล้วนะ” พูดพลางเดินเข้าครัวไป “มากินอะไรก่อนสิ กำลังร้อนๆ”
       รยออุคหันมองคอมแล้วกดปุ่มปิดเครื่อง “ครับ ผมจะไปปลุกทุกๆคนก่อน  เขาพูดแล้วลุกขึ้น รยออุคเข้าไปปลุกพี่ซึงฮวานเป็นคนแรก และบอกให้ช่วงไปปลุกพี่ทงเฮที “ส่วนผมจะไปปลุกเฮนนี่และ คยูฮยอนก่อนฮะ” ว่าแล้วก็หนีออกจากที่เกิดเหตุ เดินผ่านหน้าห้องทงเฮไป เช้าๆแบบนี้เขาไม่อยากมาปรับสีหน้า มานั่งห้ามใจตัวเองเวลาเจอหน้าตาน่ารักๆของพี่ทงเฮตอนนอนเลยจริงๆ
       หลังจากใช้ความเนียนหลบออกมาได้ รยออุคก็เข้าไปถีบเฮนรี่ตกเตียงด้วยลูกถีบเพียงข้างเดียว “โอ้ยพี่!! ผมตื่นแล้ว แค่นี้ต้องใช้กำลังด้วยหรอ” เสียงโวยวายง่วงๆ ไม่สามารถหยุดรยออุคได้ เขาดันตัวน้องเล็กแห่งเอสเจเอ็มไปทางห้องอาหารอย่างอารมณ์ดี  มีคยูฮยอนที่ปลุกง่ายลุกเดินนำไปก่อนแล้ว
       ต้องผ่านหน้าห้องทงเฮอีกครั้ง รยออุคตกใจที่ประตูเปิดผ่างออกและทงเฮโผล่ออกมาขวางกลางทางเดิน  ระหว่างเขากับเฮนรี่  เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงนอนเนื้อบางลู่ไปกับช่วงล่างทำให้สายตาของรยออุคไป หยุดอยู่ในตำแหน่งต่ำกว่าท้องน้อยอย่างช่วยไม่ได้  เขาหันหลังกลับจะเข้าห้องทันที 

       “อ้าว นายไม่กินข้าวหรอ” ไม่ว่าเปล่ายกมือขึ้นมาดึงไหล่ให้หันมาคุยกัน
       “ผมลืมของฮะ” ไม่เอาดีกว่า “เอ้ย.. ผมกินแล้ว” รยออุคตอบ
       แต่มีเสียงท้องร้อง  ดังขึ้นมาซะอย่างนั้น ทงเฮมอง “เดี๋ยวนี้หัดโกหกนะ” เจ้าปลาน้อยล็อกคอน้องชายตัวดีแล้วลากไปห้องอาหารด้วยกัน รยออุคเสียหลักที่โดนดึงตัวกะทันหัน เขาจึงต้องคว้าตัวทงเฮเอาไว้ไม่ให้ล้ม มือที่พยายามกำไว้เกาะเข้าที่เอว และป้ายผ่านก้นพี่ชายอย่างไม่ตั้งใจตอนพยายามเอาตัวออกจากวงแขน  รยออุคหมุดตัวแล้วหลุดออกมาได้ง่ายๆ ก่อนจะถอนห่างวัตถุที่เป็นอันตรายต่อสภาพการเต้นหัวใจออกมา 2 ก้าว
       “เดี๋ยวตามไปฮะ” พูดจบก็ผลุบหายไป ทงเฮมองด้วยความเป็นห่วงสีหน้าแดงๆของรยออุคเมื่อครู่หรือจะไม่สะบาย  ว่าแต่รยออุคเนี่ย..มันแรงเยอะหรือว่าเป็นปลาไหลกันแน่  ทงเฮขยับแขวทดสอบท่าล็อกคอเล่นๆ  ก่อนจะเดินเกาก้นไปกิวข้าวเช้า ผมว่าวันนี้ผมต้องทำอะไรสักอย่างให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้างล่ะ อย่างฝึกประโยคหวานๆไว้พูดกับแฟนๆชาวจีน อืมๆ.. ปลาน้อยเข้าสู่ห้วงของความคิดตนเองต่อไป ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้ทำให้อีกคนกำลังว้าวุ่น

       พอรยออุคหลบเข้ามาในห้องของตัวเองได้ก็ถอนหายใจ  เช้านี้ตารางงานมันมีอะไรบ้างนะยังไม่อยากเจอพี่ทงเฮเลย อืมมม.. เรียนภาษาจีนตอน 9 โมง  โอเคงั้นอาบน้ำแล้วงีบต่ออีกหน่อยดีกว่า แล้วค่อยตามไปเรียนสายๆ  คิดได้เจ้าตัวก็ลูบหน้าตัวเองแรงๆเรียกสติแล้วผลัดผ้าเข้าห้องน้ำ “ยังไม่หายเขินเลยเนี่ย แย่จริงๆ” อาบไปบ่นไป
ฮันเกิงเห็น ทงเฮเดินออกมาหน้าตาสดใสและเอ็นจอยในการกินอาหารที่หิ้วเอามาฝากจากบ้านของ แม่มาก รวมทั้งสมาชิกวงคนอื่นๆและพี่ผู้จัดการก็อยู่กันพร้อมหน้าเต็มโต๊ะจึงไม่ได้ สังเกตเลยว่าน้องเล็กเสียงดีหายไปคนหนึ่ง 
            ใกล้ 9 โมงแล้วพี่ซึงฮวานไปยืนหน้าประตูหอพักเพื่อเช็คชื่อเด็กที่จะต้องเข้าเรียนภาษาจีน

       “เฮนรี่”
       “มาครับ”
       “คยูฮยอน”
       “มาครับ”
       “รยออุค..” เงยหน้ามองหา “ยังไม่มาหรอ..”
       “ทงเฮ”
       “ฮะ”
      “ซีวอน”
      “อยู่นี่ครับ”
      “โอเค.. รยออุค” ขานซ้ำอีกครั้ง “เอ..งั้นพวกนายไปก่อนเลยเดี๋ยวพี่ตามไป”
      “คร้าบบบ” แล้วขบวนลูกเสือเอสเจเอ็มก็ตบเท้าเดินขบวนกันออกไป
      พี่ผู้จัดการเข้าไปเคาะห้องนอนของรยออุค  “รยออุค ออกมาได้แล้วมีชั่วโมงเรียนภาษานะ”
      “ขอโทษครับที่ช้า”  หนุ่มน้อยเสียงดีเปิดประตูออกมา  ซึงฮวานยิ้มแล้วลูบหัว
      “กินข้าวหรือยัง” ถามอย่างรู้ทัน นึกขึ้นได้ว่าไม่เห็นหน้าเขาบนโต๊ะอาหาร และได้เสียงท้องร้องเป็นคำตอบ  รยออุคยิ้มแหะๆ
      “คนอื่นๆไปกันหมดแล้วหรอฮะ”
      “อื้ม พี่บอกให้ไปเอง มีอะไรหรือเปล่า รยออุค” ถามต่อทันทีพลางเดินนำมานั่งที่โต๊ะกินข้าว บอกแม่บ้านประจำหอให้จัดอาหารมาอีกหนึ่งชุด
     “ผมง่วง  เมื่อว่านนอนดึกฮะเลยเผลอหลับไปอีกหน่อย” แต่ดูผู้จัดการใหญ่ไม่ค่อยเชื่อนัก
     “ถึงนายจะง่วงแต่ก็ไม่เคยไปเรียนสายแม้แต่ครั้งเดียวนะ” ตั้งข้อสังเกต รยออุคตักอาหารใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ คำใหญ่จนเห็นแก้มป่องออกมาอย่างน่ารัก ก่อนจะกลืนแล้วตอบ
    “ผิดวิสัยผมมากเลยหรอฮะ?” ยิ้มรับ
    “ใช่ ผิดปกติ” ซึงฮวานตอบ “แต่เอาเถอะอย่าทำอะไรหนักเกินตัวล่ะ พี่เห็นตารางเวลาของนายแล้ว..นี่คิดจะกินจะนอนกับคนอื่นเค้าบ้างมั้ย” รยออุคไม่ตอบแต่ยกช้อนขึ้นมาให้ดูว่า  ' นี่ไงกำลังกินอยู่นี่ไงฮะ - -'  พี่ชายจึงเงียบไปมองเด็กน้อยยัดอาหารเช้าเข้าปากอย่างเร็วจนหมด แล้วดื่มน้ำผลไม้ล้างปาก “ไปกันเถอะฮะ”

 

         ชั่วโมงเรียนนี้ไม่ค่อยรู้เรื่องเลยจริงๆสำหรับรยออุค ความคิดเขาไม่ได้อยู่กับครูผู้สอนแต่ไปลอยอยู่ใกล้ๆพี่ทงเฮ มันน่าเบื่อจริงๆที่พี่ทงเฮชอบเป็นคนดีและน่ารักกับทุกคน
        “ลี่ชวี่  ตอบประโยคครูเมื่อครู่นี้สิ” รยออุคตาโต “เอ่อ.. หว่ออ้ายหนี่” ทั้งห้องหัวเพราะเพราะมุกมันแป๊กมาก รยออุคพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นต่อไป “ก็..ถ้าตอบไม่ได้ก็บอกรักไว้ก่อนไงฮะ..แหะๆ” ครูผู้สอนแค่ยิ้มๆ
         ทุกครั้งในชั้นเรียนภาษาจีน ทงเฮจะต้องไปนั่งติดกับรยออุคเพื่อให้ช่วย แต่วันนี้เป็นวันแรกที่ไม่ได้นั่งด้วยกัน ปลาน้อยกลับได้มานั่งติดกับเกมส์คยูอย่างงงๆ  ด้วยความเคยชินทงเฮรู้สึกว่าพอเค้าติดตรงไหนก็จะต้องชะเง้อคอมองไปทางรยอ อุคอย่างขอความช่วยเหลือ แต่มันก็นั่งไกลกันเกินไปเขาจึงได้แต่ส่งสายตาปริบๆมองคยูฮยอนแทน ซึ่งน้องชายเสียงนุ่มขี้เล่นก็ได้แต่ส่งสายาตาสงสัยตอบกลับมา


          วันต่อๆมาซึงฮวานยังติดใจกับอาการผิดปติของรยออุคเขาจึงพยายามหาตัวเพื่อที่ จะถาม ตามตารางแล้วรยออุคต้องอยู่ที่ห้องซ้อมแต่วันนี้ก็ไม่อยู่อีก ผู้จัดการใหญ่จึงโทรเข้ามือถือ
        “นายอยู่ไหนน่ะ”
       “สวัสดีครับ ..อ่าพี่ผมมาซื้อเค้กฮะ”
       “จะบ้าหรอนายออกไปได้ยังไง”
       “ผมปลอมตัวมาอย่างดีฮะไม่ต้องห่วง”  ความจริงคือรยออุคแค่ไม่ได้แต่งหน้าเท่านั้นเองหึหึ
       “อยู่ร้านไหนเดี๋ยวพี่ไปหา” ซึงวานพูดเร็วๆ “ร้านเดิมใช่มั้ย ตรงมุมถนน”
       “ฮะ” แล้วสายก็ตัดไป รยออุคหันไปสนใจเค้กในตู้ต่อ ไม่ทันจะ 5 นาทีผู้จัดการมาตเนี๊ยบก็มาถึงร้าน รยออุคนั่งรออยู่แล้วพร้อมกับเค้กสองกล่องรวม 4 ก้อน และเขากำลังเปิดกล่องหนึ่งเพื่อชิมด้วย..
        “นี่นายซื้อเค้กประชดชีวิตหรือยังไงน่ะ” เขารู้ว่ารยออุคผอมอยู่แล้วแต่จะหาเรื่องอ้วนทำไม
       “ผมแค่อยากกิน  กลับกันฮะผมซื้อเสร็จแล้ว” ว่าแล้วก็ปิดกล่องที่จิ๊กกินเมื่อครู่ ลุกจากเก้าอี้
       “เดี๋ยว ไม่เป็นไรนี่.. มาคุยกันหน่อยมั้ย” พี่ซึงฮวานบอกให้นั่งลงอีกครั้ง แล้วดึงกล่องเค้กมาเปิดตรงหน้าตัวเองแทน ผู้จัดการในชุดลำลองกางเกงขาสั้นยกขาขึ้นมานั่งขัดสมาทอย่างสะบายๆชวนคุย
        “คิดถึงบ้านหรอ”
       “เปล่าฮะ” มองออกไปที่ถนน
       “ผมทำใจไว้แล้วว่าถ้าก้าวมาอยู่ตรงนี้ก็ต้องอดทน” รยออุคตอบ “คนที่น่าเป็นห่วงน่ะพี่ทงเฮมากกว่า”
       “นั่นสินะ แต่ตอนนี้พี่เป็นห่วงนายนะ” รยออุคยิ้มรับ