2010.07.01 fanfic on luvsuju shout

posted on 03 Apr 2011 00:46 by ryeomashita in Albus-Fanart
Albus's fiction on Luvsuju Shout 
2010.07.01
Leeteuk's Birthday

พี่เลิกทำตัวสำออย ลุกขึ้นมาได้แล้ว เยซองเดินผ่านมุมที่อีทึกนั่งคอตกอยู่ มองด้วยปลายสายตา
คนที่เข้มแข็งขนาดนั้น แต่ชอลสำออยเนี่ยเขาหมั่นไส้ที่สุด
เยซองเดินไปหยิบผ้าเช็ดผมในออกมาวางบาดให้บนหัว ที่ยังมีน้ำฝนหยดลงมาจากผมของอีทึก
เช็ดผมซะทีเดี๋ยวไม่สะบาย บอกไม่มองหน้าแล้วเดินเลยไปทางครัว
อีทึกรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน กับงานของเขาที่ไม่มีวันหยุด
แล้ววันนี้อาการนอยขั้นรุนแรงก็กระโดดออกจากไซเวอร์ที่เขาชอบไปบ่นไว้ ออกมาแสดงความบ้าข้างนอก
เขาเดินตากฝนกลับมาหอพักกลางดึกคนเดียว
ไม่อยากเจอใคร แค่อยากทำตัวนอยโลก
แต่ใครบางคนก็ดันยังไม่นอนซะนี่
เยซองกำลังออกจากห้องพักที่ชั้น 12 ตอนที่เขาขึ้นไปถึง
อีทึกแปลกใจที่เจอ เพราะปกติน้องชายคนนี้น่าจะต้องเล่นกับทังโกมาอยู่ที่ชั้นล่างสิ
พอเดินสวนจะเข้าห้อง เขาก็บอกกับน้องเบาๆว่า ดึกแล้วนอนได้แล้ว
แต่เยซองไม่ได้ทำตาม
สายตาง่วงๆเมื่อครู่หายไป เขาเดินตามพี่ชายกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง
พี่ไปไหนมา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
อีทึกไม่ตอบ เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งที่มุมประจำ งุ้มตัว
ไม่สนใจจะตอบ ส่วนคนถมก็ไม่ซัก
กลับพูดออกมาด้วยคำไม่หวานหู
สมองของอีทึกไม่สั่งการเท่าไรนัก เขาแค่อยากพัก
กลิ่นนมช็อกโกแล็ตร้อนมาอยู่ใต้จมูกของเขา ทำให้ลีดเดอร์ลืมตาดู
ดื่มสิฮะ แล้วทำไมยังไม่เช็ดผม น้องชายเสียงนุ่มที่วันนี้จุ้นจ้านผิดปกติพูด
ผมจะไม่ถามหรอกนะว่าพี่เป็นอะไร แค่กินแล้วไปนอน
ผมก็จะไปนอนเหมือนกัน
พูดจบ เยซองก็เดินออกจากห้อง ลงไปชั้น 11
อีทึก ประคองแก้วอุ่นไว้ในมือ มองด้านหลังน้องชายิ้ม
เป็นก็กดีหรอกนะ แต่จะพูดนุ่มๆ แบบเสียงของนายไม่ได้หรือไงเยซอง
คนถูกพูดถึงคงจะไม่ได้ยินที่เขาพูด แต่ไม่เป็นไร
เยซองนั่งกอดเขาอยู่หน้าตู่เต่าบกของเขา นับเลขช้าๆ
หนึ่ง ... สอง ... สาม
นิ้วชี้ไปทีละตัว ชี้ที่ทั้งโกมิง ทั้งโกแมง และก็ชี้ที่ทังโกมา
ยังคงพูดทวนอยู่ อย่างไม่สนใจรูมเมต ที่ขยับพลิกตัวเพื่อให้หลับสบาย
หนึ่ง ... สอง ... สาม
พรุ่งนี้จะเป็น สี่ ไหม๊นะ
สามครั้งแล้วนะที่พี่อีทึก ออกไปข้างนอกตอนกลางคืนแบบนี้ แต่วันนี้ทังโกมา
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าพี่ดูแย่มากที่สุด
โถ่เอ้ย พี่บ้า เบื่อคนขี้นอยจริงๆ
เจ้าทังโกมิง ครั้งนั้นก็แค่ออกไปวิ่ง คงจะเครียต
เจ้าทังโกแมง เมากลับมาด้วยแต่ก็ดูอารมณ์ดี คงไม่เป็นไรเท่าไร
แต่วันนี้...เฮ้อ
เยซองยังคงนั่งชี้เต่านับไปมาอยู่อย่างนั้น
เมื่อทุกอย่างเงียบ สนิท
เยซองจึงเลิกนับเต่า
เขาปีนขึ้นไปยืนบนที่ซิดอัพ ที่ตั้งเอาไว้ในห้องส่วนตัว
ยีดตัวไปจนสุดมือเพื่อแตะเพดานห้อง
และต้องรำคาญที่มือตัวเองนั้นสั้นเกินไป
ห้องข้างบนเงียบสนิทแล้วจริงๆ 
พี่อีทึกคงจะนอนแล้ว เขาหวังว่าพรุ่งนี้เช้าตอนขึ้นไปดูช็อกโกแล็ตร้อนจะหมดถ้วยนะ

Comment

Comment:

Tweet