Behind the reason : chapter 3

posted on 29 Jun 2015 03:55 by ryeomashita

Chapter 3

อีทงเฮนอนลืมตาโพลงทั้งคืน แม้ว่าเขาจะพยายามข่มตาหลับอยู่หลายครั้ง.. เสียงกรนของพี่ชินดงไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับและเขาแน่ใจว่าต้องไม่ใช่เพราะม็อคค่าที่เขาสั่งในร้านจีราฟคาเฟ่เมื่อตอนเย็นแน่  ทงเฮพลิกตัวไปมา

เขารู้สึกใบหน้าร้อนขึ้นมาดื้อๆเมื่อถึงถึงร่างเปลือยเปล่าที่เดินออกมาจากร้านกาแฟ ร่างนั้นดูบอบบางแต่ก็มีกล้ามเนื้อ ไม่เหมือนร่างของหญิงสาวที่อ้อนแอ้นอย่างที่ชอบแต่ร่างนั้นกลับสะกดสายตาของเขาไว้ไม่ให้วางตา ทงเฮไม่อยากให้ใครเห็นผิวละเอียดนั้นเลยแม้แต่คนเดียว ไม่อยากให้ใครได้สัมผัสแต่ดูเหมือนเจ้าของร่างจะไม่สนใจ เมื่อคิมรยออุคเพื่อนใหม่ของเขาพาร่างของตัวเองเดินไปช้าๆบนท้องถนนยามค่ำคืน  

--ทงเฮคิดว่ารยออุคเป็นคนแปลกแต่เขาก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาเองก็แปลกด้วยหรือไม่ ชายหนุ่มวัยสามสิบนึกถึงตอนที่ตัวเองเดิมตามไปห่างๆก่อนจะตัดสินใจออกไปยืนดักหน้า  สีหน้าของรยออุคดูตกใจไม่น้อยที่เห็นเขา ริมฝีปากและผิวแก้มที่แดงขึ้นเพราะอากาศยามค่ำคืนขัดกับสายตาที่มุ่งมั่นและไม่หวั่นไหวกับสายตาคนอื่น  -โดนจบซะแล้ว- รยออุคบอกแบบนั้นในขณะที่ทงเฮโอบคนตรงหน้าไว้ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตที่คุมให้ เป็นความรู้สึกกึ่งกลางระหว่างคนที่เขาอยากปกป้องและคนที่เขายอมรับ ทงเฮก็อยากมีความกล้าแบบนั้นบ้าง มือเย็นที่เขากุมไว้เพื่อเดินนำกลับร้านกาแฟกลับกระชับมือเขาแน่นขึ้น  รยออุคไม่ได้พูดอะไรจนกระทั้งมาถึงหน้าร้าน เขายิ้มเขินๆมาให้ทงเฮและบอกว่าจะคืนเสื้อให้วันหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นทำให้ทงเฮลืมบางสิ่งบางอย่างไป

ชายหนุ่มวัยสามสิบที่วันๆเจอแต่เครื่องยนต์เผลอทำตามห้วงความคิด เขายกมือขึ้นอังแก้มซ้ายของเพื่อน ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาและประทับริมฝีปากลงไป รอยจูบแผ่วเบานั้นเพิ่มแรงกดและสัมผัสที่ต่อเนื่อง อีกฝ่ายไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับตอบรับเป็นอย่างดี ทงเฮดูดดุนลิ้นซนที่พยายามแทรกเข้ามาในโพลงปากของเขา เขาจูบแม้มไปบนริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายหนักๆก่อนละผละออกมา  ทงเฮเห็นแววตาของรยออุคที่ราวกับจะบอกว่ายังไม่อยากหยุด ทั้งยังสื่อว่าการที่ทั้งสองคนทำแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปรกอะไร.. ราวกับเป็นคำสั่งกึ่งร้องขอ ทงเฮประจับจูบลงไปอีกครั้งและทิ้งความต่างทางเทศที่เขาเคยืดติดนั้นไว้ข้างหลัง นานแค่ไหนแล้วที่ทงเฮไม่ได้มีใครให้เขามอบความรักให้ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะมอบจูบหวานๆให้ใครสักคน ที่หน้าร้านกาแฟคืนนี้มีเพียงคนที่เขาอยากจะจูบอยู่ตรงหน้าเท่านั้น--

ทงเฮที่ยังนอนตะแคงพลิกซ้ายขวาสั่นหัวน้อยๆและใบหน้าและหูเขาก็แดงขึ้นมาอีกแล้ว มันเหตุการณ์มันเพิ่งเกินขึ้นไม่เกินสี่ห้าชั่วโมงนั่นแหละที่ยังทำให้ทงเฮยังสลัดความรู้สึกแปลกๆพวกนี้ออกไปไม่ได้สักที ทงเฮมั่นใจว่าเขาไม่ใช่เกย์ ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากจูบรยออุคก็แค่นั่นเอง ก็แค่รยออุคไม่ใช่อยากจูบผู้ชายไปทั่วไม่ใช่หรอ..

 

รุ่งเช้าวันถัดมายังเป็นวันอังคาร และทงเฮก็รู้ได้เลยว่าเขาอยากจะลาป่วย แต่ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของเขาที่ไม่ใช่หัวหน้าเขาก็คิดว่าเขาควรจะไปทำงานแบบไม่เต็มร้อยจะดีกว่า อย่างน้อยที่ทำงานก็มีข้าวกลางวันให้กินด้วยนะ

“ทงเฮย่า นายปิดหม้อน้ำไม่สนิทน่ะ” ชินดงฮีขมวดคิ้ว เขาเป็นนายช่างชำนานการและจะทำงานแค่เช็คงานในขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น คนสามสี่คันที่จอดเรียงอยู่นี่เป็นรถของผู้มีฐานะดีที่แค่เอามาเดิมน้ำเติมลมยางและเช็คสภาพปติของรถเพื่อความปลอดภัยในการใช้งานเท่านั้นแต่ทงเฮกลับทำให้ฝาหม้อน้ำผิดไม่สนิท มันไม่ควรจะทำพลาดเลย

“ฮะ?” ทงเฮรีบกระวีกระวาดเช็คทุกๆอย่างเองอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

อีทึกที่อยู่ไม่ห่างเห็นความผิดปกติของลูกน้องในวันนี้แต่ก็ไม่มีโอกาสได้คุยเลย เพราะทงเฮมุ่งจะหามุมนอนพักทันทีที่ถึงเวลาว่างพักกลางวัน

“พี่จองชู ถึงพี่จะไม่อยากช่วยผมก็ไม่เป็นไรแต่ช่วยทงเฮหน่อยเถอะครับ” ดงฮีพูดขึ้นเขามีช่วงว่างสั้นๆจากงานในช่วงบ่าย

“เมื่อเช้านะผมเห็นทงเฮมันเซ็ตผมซะหล่อ แต่ผมว่ามันไม่มีสาวทีไหนหรอกแต่เหมือนพวกละเมอเพ้อพกไปแล้วพี่” พูดอย่างหนักใจ “พี่ต้องแนะนำใครสักคนให้น้องมันนะ”

“อาการหนักงั้นเลยหรอ”

“จริงครับ” ชินดงฮีส่ายหน้าอย่างจะบอกว่า ไม่ไหวแน่ “ตาก็โหลเหมือนอดนอน เกิดมันผิดหวังเป็นโรคซึมเศร้าล่ะ”

อีทึกคิดว่าเขาน่าจะต้องหาโอกาสคุยกับทงเฮบ้างแล้ว..

 #HappyRyeowookDay

 

 

อีซองมินเป็นคนรักใครรักจริง เป็นคนที่ถ้าหากว่าโดนคนที่รักคนทำให้เขาเสียใจเขาก็สามารถเปลี่ยนความรักนั้นเป็นความเกลียดชังได้รุนแรงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความรักที่มีให้.. และบังเอินว่าอีซองมินรักรยออุคมากเหลือเกิน.. ซองมินไม่ใช่คนเพอร์เฟ็คเขารู้ว่าเขามีข้อเสียเช่น เกาะติดรยออุคตลอด โทรเช็คตลอดเวลา เช็คมือถือ เช็คกระเป๋าตัง ขอรหัสผ่านคาคาวโอ บางอย่างรยออุคก็ยอมเขา แต่บางอย่างรยออุคก็ไม่ให้เขาก็ทนๆมาโดยตลอดเพราะว่ารักมาก เพราะว่าคิดว่าคนนี้นี่แหละจะเป็นคนที่ซองมินจะอยู่ไปด้วยตลอดชีวิต แต่แล้วอยู่ๆก็โดนบอกเลิก รยออุคเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นซองมินรู้ดีแต่ยังไงเขาก็รับไม่ได้ ซองมินพยายามยอมลดความเรื่องมากของตัวเองเพื่อให้ความรักครั้งนี้กลับมาอีกครั้งเขาง้อรยออุคมาเป็นปีแต่แล้ววันก่อนนี่เองที่รยออุคบอกเขาว่า คนมีคนใหม่

ทั้งที่น้ำตายังไม่เคยแห้งไปจากดวงหน้าหวาน ซองมินพยายามหาทางติดต่อเพื่อนๆของรยออุคทุกคนเท่าที่ซองมินรู้จักเพื่อถามว่า ใคร ที่เป็นแฟนใหม่ของรยออุค รยออุคมีแฟนมานับไม่ถ้วนซองมินไม่เคยสนใจแต่ตอนนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมรยออุคถึงเลิกกับแฟนคนก่อนๆ ทำไมรยออุคไม่หยุดที่ใครสักทีทั้งที่ซองมินเองก็ทำทุกอย่างได้เพื่อรยออุคแล้ว

“อึนฮยอกอ่า ฉันอยากเจอนาย” ซองมินกรอกเสียงไปในโทรศัพท์ เขาอยากจะใช้น้ำเสียงเศร้าที่สุดเพื่อให้เพื่อนรู้ว่าเขาต้องการเจอตัวจริงๆ

“เกิดอะไรขึ้นซองมินอ่า” อึนฮยอกตกใจไม่น้อยที่ได้ยินเสียจวนเจียนจะร้องไห้ “นายอยู่ที่ไหนตอนนี้”

ซองมินนัดเจออึนฮยอกในเย็นวันศุกร์ที่ร้านเหล้าใกล้หอพักของอึนฮยอก

“ฉันดีใจที่เจอนาย”

“นี่นายนั่งดื่มมานานแค่ไหนแล้ว” อึนฮยอกตกใจไม่น้อยที่สภาพของ ดีไซเนอร์คนดังตกอยู่ในความเศร้าแบบนี้

“ฉันร้องไห้จนเหนื่อยเลย ไม่มีน้ำตาจะไหลแล้ว”

“เพราะรยออุคน่ะหรอ”

“นายบอกมาสิ ทำไม ทำไมเขาเลิกกับฉัน ทำไมเขามีคนใหม่”

“รยออุคน่ะเลิกกับนายนานแล้วนะ ซองมินอา”

“..” ซองมินไม่ตอบในทันทีแต่น้ำตากลับเริ่มไหลอีกครั้ง “ฉันรู้”

“เขาไม่ได้เลิกกับนายเป็นคนแรกหรอก นายตัดใจจากรยออุคไปเถอะฉันแนะนำ” อึนฮยอกว่า “หมอนั่นมันก็เลวแบบนี้แหละ นายอย่างร้องไห้เพราะมันเลย” รยออุคเป็นคนที่เรียกว่าเอาใจกันจนทำให้หลงโงหัวไม่ขึ้นได้หากว่าเพิ่งเป็นแฟนอึนฮยอกรู้และเข้าใจความรู้สึกของซองมิน

“บอกฉันหน่อย เขามีแฟนมาแล้วกี่คน เขาทิ้งคนพวกนั้นไปแบบฉันหรือเปล่า” ซองมินถามเสียงต่ำ “ทิ้งไปแบบไม่ไยดีน่ะ”

“ฉันไม่อยากจะเผาเพื่อนหรอกนะ” อึนฮยอกถอนหายใจ “ต่อให้รยออุคมันทำให้ฉันเจ็บปวดมันก็ยังเป็นเพื่อนฉัน”

อึนฮยอกลูบหลังซองมินเพื่อให้กำลังใจและเขาก็ออกไป  ซองมินกดโทรศัพท์หาซีวอนทันทีที่อีกคนลับสายตา

ซองมินรู้ว่ามีคนใกล้ตัวเขาเคยเป็นแฟนเก่ารยออุค แต่เท่าที่ผ่านมาเขาแค่พยายามไม่สนใจมันเพื่อให้ความรักของเขาดำเนินไปได้อย่างดีที่สุดแต่วันนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ ในเมื่อรยออุคเลือกจะตัดเยื้อไยกับเขาเอง หากเขารู้ความลับของรยออุคแฟนใหม่คนนั้นก็จะได้จมน้ำตาแบบที่เขาเป็นในตอนนี้และรยออุคก็จะได้รับผลของความเลวร้ายที่เขาทำกับซองมิน ก็แค่ทำลายความรักครั้งใหม่ของรยออุคยังไงล่ะ

 

 

“ชเวซีวอน นายเป็นแฟนเก่าของคิมรยออุคหรอ” ซองมินบุกถึงกองถ่ายทำละครในวันต่อมาทันทีที่ซีวอนปฏิเสษที่จะตอบคำถามทางโทรศัพท์

“เอ่อ.. ใช่ฉันเคยเป็นแฟนเขา” เขาเป็นสุภาพบุรุษและไม่เคยพูดโกหกเลยสักครั้งในชีวิต แม้จะลำบากใจที่ต้องพูดแต่เขาจะไม่โกหก

“มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งน่ะ”

“นายเลิกกับเขายังไง”

“จริงๆมันไม่ใช่เรื่องของนาย แต่ฉันจะบอกให้ก็ได้จะได้เลิกถามสักที มันก็แค่เขาไม่ยอมฉันเราก็เลยไปกันไม่ได้” ซีวอนตอบสั้นที่สุดและยกบทละครขึ้นอ่าน ด้วยท่าทางทั้งหมดซองมินก็รู้ว่าเขาจะไม่ได้คำอธิบายเพิ่ม  เขาหันหลังกลับเพื่อไปที่รถเขายังมีหลายที่ต้องไป แต่มีใครบางคนมายืนรออยู่ไม่ห่าง.. คิมมยองซู

“คุณซองมิน..” พระรองของเรื่องมีสีหน้าแปลกใจพอสมควรที่ได้ยินเรื่องที่คนตรงหน้าคุยกับชเวซีวอน “คุณเป็นอะไรกับคิม รยออุคหรอ”

 

 

หากว่าซองมินจะผันตัวเองไปเป็นนักสืบก็อาจจะรุ่งไม่น้อย ตอนนี้เขารับรถมาถึงโรงเรียนสมัยมัธยมของรยออุคที่อินชอน ตอลดเวลาที่คบกันรยออุคไม่ค่อยพูดถึงอดีตมากนัก และนั่นทำให้ซองมินเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้รู้จักรยออุคเลยสักนิด จากคำบอกเล่าที่ได้ฟังจาก คิมมยองซู ซองมินมีแต่ชิกซอที่ไม่ต่อกันเต็มไปหมดในหัว

คิมมยองซูมีท่าทีตกใจไม่น้อยที่รู้ว่ารยออุคและซองมินมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งมาเกือบปีก่อนที่จะถูกบอกเลิก รยออุคในความคิดของมยองซูเป็นคนน่ารักใสซื่อที่เขาอยากครอบครองแต่ไม่เคยได้สัมผัสเกินเลยเลยสักครั้ง

ส่วนซีวอนที่ทุกคนรู้ดีว่าใครก็ตามที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของชเวซีวอน แปลว่าต้องมีอะไรกันมาแล้วทั้งนั้น ซองมินเชื่อว่ารยออุคเองก็ไม่มีทางเป็นข้อยกเว้น..

ซองมินเข้าไปค้นในห้องสมุดเพื่อหาหนังสือรุ่นของรยออุครวมทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียน และเขาก็เจอสิ่งที่มองหา

“ตุ๋ยฟรี” ซองมินอ่าน “เคะสาธารณะ” มันเป็นคำสบประสาทที่เขียนด้วยหมึกหลาพาดอยู่บนรูปจบมัธยมต้นของรยออุค ซองมินขมวดคิ้ว ซองมินเปิดหนังสือรุ่นทุกๆเล่มในปีที่ใกล้เคียง.. มีเล่มหนึ่งที่คนที่ชื่อ คิมจงอุน ถูกขีดที่อยู่และเบอร์โทรทิ้ง..

“คุณมาทำอะไรที่นี่ วันนี้โรงเรียนปิดนะ” ใครบางคนเดินเข้ามาข้างหลัง

“สวัสดีครับ” ซองมินลุกขึ้นในมือยังถือหนังสือรุ่นอยู่ “คุณเป็นครูที่นี่หรือครับ”

คุณครูคิม.. หรือคิมยองอุน เป็นกุญแจสำคัญที่ซองมินต้องยิ้มอย่างข่มขื่นและเก็บความสะใจเอาไว้.. คุณครูคิมบังเอินเป็นพี่น้องกับคิมจงอุนและเป็นอีกคนที่รู้จักคิมรยออุคเป็นอย่างดี

“คุณเป็นเพื่อนรยออุคหรือ”

“ผมเป็นเคนรักของเขาครับ” ซองมินตอบละคำว่าอดีตคนรักเอาไว้ “เขาลึกลับ แต่ผมก็รักเขามาก”

ครูคิมมีสีหน้าครุ่นคิด เขาเองไม่ได้เจอรยออุคอีกเลยตั้งแต่เด็กคนนั้นจบมัธยมนี่ก็สิบปีแล้ว

“สมัยเรียนผมทำไม่ดีกับเขาไว้เยอะ ผมอยากขอโทษเขา” คุณครูคิมเล่าเนือยๆ “มันยังส่งผลจนถึงตอนนี้เลยสินะ”

“คุณหมายถึง.. เคะสาธารณะนี่น่ะหรอ” ไล่นิ้วไปตามหนังสือรุ่น “ไม่ครับ..ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายรับความต้องการของเขา”

ซองมินค่อยๆถาม “แล้วพี่ชายของคุณ คุณคิมจงอุนเกี่ยวกับรยออุคยังไงครับ”

“ถ้าคุณเป็นคนรักของรยออุค คุณจะอยากรู้เรื่องคนรักเก่าของแฟนคุณหรือ?” อีกฝ่ายถาม “อีกด้านที่ไม่สวยงามน่ะ”

“ได้โปรดเถอะครับ บอกทุกอย่างกับผมที” ซองมินปิดบังสีหน้าดีใจไว้ยากเต็มทน “เราจะแต่งงา